Wat heb je nog te verliezen als je alles bent kwijtgeraakt?

Onstuimige zee


Daar sta je dan tot aan je knieën in het koude ruige zeewater starend naar de verwoestende kracht van de natuur, terwijl alles wat je lief was als zout water door je vingers heen glipt. Voel je de machteloosheid? Weet jij waar je nu nog heen kan? Welke stap je moet zetten? Aangewezen op de enige persoon in je leven die altijd bij je is en je kunt vertrouwen: jezelf. Maar is dat wel zo?
Als er namelijk iets in mijn leven is wat ik niet altijd te serieus moet nemen, dan is dat mijn hoofd en de onstuimige kracht van mijn eigen gedachten.

Jouw eigen kracht

Ik herinner me een poster van vroeger die in mijn ouderlijk huis op de deur hing: Donald Duck die de plantjes water geeft met de uitspraak ‘Een eendeleven gaat niet over rozen.’ Inmiddels kan ik concluderen dat het niet alleen voor oom Donald geldt. Mijn hoofd is sterk en wint het de laatste tijd te vaak, gevuld met gedachten die me alle kanten opslingeren. Het is hollen of stilstaan. En ik weet inmiddels wat ik kan verliezen is die kracht: mezelf.

Stroming

Zorgen, verwachtingen, dromen, wensen, resultaten; ze hebben allemaal bijster weinig nut als je vanaf de branding staart naar de zee. Of deze rustig is of woest, het is jouw horizon en jouw stap. En soms is er maar één manier om daarachter te komen.
Waag die sprong in de zee, laat je meevoeren door de stroming, ga kopje onder. Hoe eng het ook is, het leert je iets. Namelijk wat je te verliezen hebt als je niets meer hebt en dat kan nooit erger zijn dan jezelf kwijtraken.

Zaadjes van vandaag, de kracht voor morgen

Plant die zaadjes, houd het klein, geef het aandacht en water. Het gaat misschien niet over rozen, maar als die poster me één ding heeft geleerd is het dat hoe klein de stapjes ook zijn, als je ze maar zet, er bloeit vanzelf iets moois. Misschien niet vandaag, misschien niet morgen, maar op een dag komt die roos op je pad.
Dan staar je naar die woeste zee en voel je je verloren tot die ene tik op je schouder waardoor jij je omdraait en er misschien wel achter komt dat je de verkeerde kant opkeek.  

En dat is misschien wel een schot in de roos.
Wil je daar meer over te weten komen? Volg mij dan volgende week in mijn zoektocht naar mijn schot in de juiste richting.

Deze blog verscheen eerder in een aangepaste vorm bij de kleurrijke schrijvers. Vanwege de reacties wilde ik deze ook op mijn eigen website plaatsen, omdat dit voor mij een beginnetje is, een nieuw klein zaadje dat ik gewoon wil planten.

Scroll naar top